Als ouder doe je het nooit goed…

Posted on Leave a commentPosted in Jezelf zijn

Als ouder doe je het nooit goed!

Het lijkt een pittige uitspraak maar als je even meeleest dan leg ik het uit.

Geen enkel kind wordt met een gebruiksaanwijzing geboren. En ook kunnen ze nog niet praten maar de enige die weten wat goed voor hun is, dat zijn zij! Zoals jij de enige bent die precies weet wat goed voor jou is. Dus als ouder kun je het nooit 100% goed doen. Gewoon omdat je niet weet wat ‘goed’ is. Je kunt alleen maar je kind opvoeden met wat jij weet.

Dus relax! Er kan echt van alles ‘mis’gaan en toch kan het allemaal goed komen.

Maar is er dan helemaal niks wat je kunt doen? Jawel hoor! Je kind wil namelijk vooral dat jij gelukkig bent! Simpelweg omdat jij er dan helemaal kunt zijn voor jouw kind. Zij willen heel graag dat jij voor ze zorgt. Wanneer jij je druk maakt over of jij het wel goed doet dan moeten ze als het ware voor jou zorgen. Dus gun jezelf ook wat je je kind gunt.

Wees lief voor jezelf, leg de lat wat lager en geniet van jezelf en je kind. En wanneer het even niet zo gaat zoals je wilt, steun jezelf dan zoals je een beste vriend(in) zou steunen.

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Ik haaaat jou!

Posted on Leave a commentPosted in Quote

5 tips die jou en je kind helpen omgaan met boze buien

SONY DSC

  1. Erken de boosheid

Wanneer je kind boos is en staat te roepen, te schreeuwen of wat dan ook, laat hem dan boos zijn. Pak hem niet abrupt vast maar probeer (oog)contact te maken of je hand op zijn schouder te leggen en te benoemen wat je ziet. ‘Ik zie dat je boos/kwaad/razend bent.’ Hoe dichter je met je bewoording bij de staat van zijn emotie komt hoe groter de kans dat hij het hoort. Zeg ook dat dat mag. En wanneer je ook begrijpt waarom hij boos is, benoem dat dan ook. Begrijpen betekent NIET dat je het er mee eens bent.

  1. Geef ruimte

Geef hem de ruimte om boos te zijn. Zeg dat hij zelf een plek mag zoeken waar hij boos wil zijn. En dat hij de tijd mag nemen om weer rustig te worden. Dat je er bent als hij iets wil vertellen, doen of wat dan ook. Wees duidelijk, concreet en kort en maak ook hier oogcontact. ‘Ga maar even naar een plek waar je boos wilt zijn en doe maar even wat je wilt.’ Ga niet overleggen, onderhandelen, bemiddelen of iets dergelijks.

  1. Heb begrip

Wanneer je kind weer rustiger is en nog met je wil praten, toon dan begrip. Zeg in geen geval niet dat zijn gevoel niet klopt. Wanneer je namelijk zou zeggen: ‘Je hoeft niet boos te zijn want….’, dan heeft hij het gevoel dat zijn gevoel er niet mag zijn. Dit staat voor hem los van de situatie. Beter is om later samen met hem bespreken hoe hij er anders naar kan kijken of het anders kan doen. Dit is natuurlijk afhankelijk van de leeftijd van je kind. Weet wel dat je al heel vroeg kan beginnen met uitleggen. Ook al begrijpen ze je woorden nog niet, lichaamstaal zegt ook al heel erg veel.

  1. Bespreek de emotie

Je kunt op een ander moment, wanneer je kind lekker in zijn vel zit, samen bespreken wat hij nodig heeft wanneer hij boos is. Wil hij met rust gelaten worden? Wil hij bij je zijn? Wil hij slaan? En probeer samen te regelen dat hij (zonder iets of iemand te beschadigen) die ruimte kan krijgen. Onthoudt dat de boze ongecontroleerde buien minder worden naarmate hij zich beter in woorden kan uiten.

  1. Leef je in

Probeer of je kunt voelen waar jij behoefte aan zou hebben wanneer jij zo klein zou zijn. Wat zou jij willen? Wat zou jij doen? Of misschien herken je het wel en vertel je dat aan je kind. Je kunt hem dan ook vertellen hoe jij daar mee om bent gegaan. Doe dit ook op momenten dat je kind niet boos is.

 

Heb je wat aan deze tips? Laat het ons op facebook even weten! En heb je zelf tips dan vinden we het leuk als je deze met ons deelt.

 

Wil je meer tips schrijf je dan in voor onze inspiratiebrief of lees hierover in het boekje ‘Zie mij nou’.

 

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Kadootje

Posted on Leave a commentPosted in Quote

Van jezelf, jezelf mogen zijn, is het grootste geschenk wat je aan jezelf kunt geven.

Deze quote ontving ik na een hele bijzondere sessie.

Een sessie waar de cliënt en ik samen mochten ervaren dat je best wel eens jezelf mag bedanken. Door als het ware naast jezelf te gaan staan en dan te zeggen dank je wel voor: dat je hebt gezorgd, dat ik weer gezond ben geworden, dat ik zoveel geleerd heb, dat je me gebracht hebt waar ik nu ben (en vul maar in wat je verder kunt bedenken waar je dankbaar voor bent en waar jij aan hebt bijgedragen.)

Probeer het maar eens! Wij werden er door geraakt wink-emoticon

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Jezelf zijn

Posted on Leave a commentPosted in Jezelf zijn

2014-08-13 14.17.20

8 jaar was ik. Ik stond achterin de klas en mijn leraar noemt mij Dikkie Dik. Ik werd al gepest door wat kinderen in de klas. Er waren dagen bij dat ik niet naar school wilde maar omdat ik niks liever doe en deed dan leren, wilde ik toch ook wél. Maar nu schold een leraar mij uit. Misschien was het als grapje bedoeld maar voor mij was even de grond onder mijn voeten weg. Daar waar ik in ieder geval altijd op kon vertrouwen, de volwassene, sloot zich in mijn ogen even aan bij de kinderen. Ik voelde mij klein en alleen.

Dit is een van de keren dat ik meemaakte dat een leraar of lerares mij publiekelijk voor de klas voor schut zette. Dat zij partij kozen voor de andere kinderen. Want zo ervoer ik dat.

Nu ik 33 jaar later terug kijk heb ik heb me gelukkig in al die jaren nooit écht tegen laten houden in wat ik wilde en kon eigenlijk meer dan dat zij dachten. Logisch eigenlijk want je iq schijnt lager te zijn onder invloed van stress en geloof me die was er! Nu ben ik 41 bijna 42 en leer nog steeds. Ik groei nog steeds. Ik ben leuk, grappig, enthousiast, zelfverzekerd….. Nou ja meestal dan.

Hoewel ik altijd mijn eigen weg gevolgd heb, zat er in het begin wel een behoorlijke handrem op. Ik was bang dat mensen me stom, dom, lelijk, enzovoort vonden. Ik merkte echter dat wanneer ik zoveel mogelijk mezelf was, mensen mij toch nog steeds of eigenlijk zelfs meer, waardeerden. Zo kwam langzaam die handrem los. Nu rijd ik bijna altijd zonder handrem en doe ik wat ik wil. Ik ben therapeut en begeleid mensen die eigenlijk net als ik (vroeger) op een of meerdere vlakken een handrem hebben. Ik heb net samen met Janne in eigen beheer twee eigen boeken uitgegeven en dat is cool. Ik ben zo trots op mezelf! In eigen beheer betekent dat je alles, maar dan ook alles, zelf doet. PR, website, aanmelden van boeken bij de verschillende instanties, voorraadbeheer, logistiek, administratie en nog veel meer. Dat DOE ik én dat KAN ik!

Maar dat is ook spannend, zo spannend! Mailtjes sturen, uitnodigingen, brieven, de website en overal komt taal om de hoek kijken. Wat ik schrijf en wat ik zeg moet ook wel overkomen. En het liefst wil ik geen taalfouten maken. Maar ik weet van mezelf dat dát niet mijn sterkste kant is. Dus ik laat steeds alles nalezen maar zelfs dan slipt er wel eens iets tussendoor. Zoals vorige week, na 500 mailtjes te hebben verstuurd naar collega therapeuten word ik via een mail op de volgende zin geattendeerd: “U ontvangt deze email omdat wij u aangemerkt bent als erkend hypnotherapeut”

Tja ik zie nu ook wel dat het woordje ‘wij’ hier een beetje erg overbodig staat. Maar de reactie die dan volgt:

ikke u nie begrijpe nie, wat is dan betekenis van wij u aangemerkt bent? Is wij nu Miriam Dix? maar dan zou toch moeten staan in de zin hebben? het is toch wij hebben u aangemerkt. Al weet ik niet wat aangemerkt is. Dus nouja, datte lijke mij wel leuke boekkies, maar wat te moeilijk voor mij Nouw, dag hoor!

En ook al is het misschien gewoon alleen bedoeld als grap, op dat moment ben ik weer 8 en sta ik achterin de klas en hoor ik mijn leraar Dikkie Dik zeggen…. en heel even wil ik weer onder de dekens wegkruipen, bang dat anderen het ook zullen zien en me uit zullen lachen.

Gelukkig heb ik in mijn leven veel geleerd en ben ik uiteindelijk precies geworden wie ik al was. Want hoe dan ook, ik vind mijzelf stoer! En dat ik een foutje maak in een mail maakt me alleen maar mens. Alle plussen zorgen ervoor dat dat ene minnetje weer wegvalt. Gelukkig maar dat ik zoveel plussen heb 😉.

Maar voor al die kinderen die dat nog niet zo voelen en ervaren, hoop ik dat ik met “Zie mij nou!”, ouders en andere opvoeders handvatten kan geven om hun kinderen te begeleiden en te helpen bij het vinden van hun eigen ik!

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Gelukkige ouders, gelukkige kinderen

Posted on Leave a commentPosted in Jezelf zijn

IMG_9114

Ben jij een gelukkige vader of moeder van 1, 2 of meer kinderen? Geniet je van je kinderen maar krijg je ook veel adviezen die tegen je gevoel in gaan. Bijvoorbeeld: je kind laten huilen, het aan tafel laten zitten wanneer het zijn eten niet opeet, geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn.

Weet je soms door al die adviezen niet goed wat je moet doen? En merk je ook wel eens dat wanneer je je gevoel volgt het wel beter gaat maar dat er dan ook weer zoveel adviezen zijn van buitenaf?

En zelf loop je ook wel eens tegen het gedrag van je kinderen aan. Je wordt boos terwijl je dat niet wilt. Of juist verdrietig. Maar je weet gewoon niet zo goed wat je ermee moet.

Eigenlijk wil je gewoon dat je kind krijgt wat het nodig heeft. Dat jij die geweldige vader of moeder bent! Je doet zo je best maar dat maakt het eigenlijk nog moeilijker. Je probeert meer rekening te houden met de kinderen en daardoor minder met je partner en met jezelf.

Eigenlijk wil je gewoon een fijn contact met je kind. Dat je het kunnen beschermen, opvoeden maar wel op een manier die bij hun past. Je wil ook van het leven genieten en van je partner. Je wil meer balans in je leven. Gelukkig en ontspannen met jezelf en samen als gezin.

Maar je willen ook blijven werken. En op school wordt er ook veel van je verwacht. Mee op schoolreisjes, voorlezen, overblijven. Als goede ouder moet je toch óók daaraan deelnemen! Daarnaast zijn er nog zoveel verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dus een eigen leven zit er gewoon even niet in. Of wel?

Wat nu als je meer naar jezelf en je kinderen zou luisteren? Wat nu als morgen de laatste dag van je leven zou zijn? Wat zou je dan doen? Denk aan wat je dan belangrijk zou vinden! Denk aan waar jij maar ook je kind echt gelukkig van zou worden. Wat doe je dan?
Dit geeft al een richting aan het antwoord op de vraag: Wat zou jij kunnen doen zodat je kind meer zichzelf kan zijn.

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter