Jezelf zijn

Posted on Posted in Jezelf zijn

2014-08-13 14.17.20

8 jaar was ik. Ik stond achterin de klas en mijn leraar noemt mij Dikkie Dik. Ik werd al gepest door wat kinderen in de klas. Er waren dagen bij dat ik niet naar school wilde maar omdat ik niks liever doe en deed dan leren, wilde ik toch ook wél. Maar nu schold een leraar mij uit. Misschien was het als grapje bedoeld maar voor mij was even de grond onder mijn voeten weg. Daar waar ik in ieder geval altijd op kon vertrouwen, de volwassene, sloot zich in mijn ogen even aan bij de kinderen. Ik voelde mij klein en alleen.

Dit is een van de keren dat ik meemaakte dat een leraar of lerares mij publiekelijk voor de klas voor schut zette. Dat zij partij kozen voor de andere kinderen. Want zo ervoer ik dat.

Nu ik 33 jaar later terug kijk heb ik heb me gelukkig in al die jaren nooit écht tegen laten houden in wat ik wilde en kon eigenlijk meer dan dat zij dachten. Logisch eigenlijk want je iq schijnt lager te zijn onder invloed van stress en geloof me die was er! Nu ben ik 41 bijna 42 en leer nog steeds. Ik groei nog steeds. Ik ben leuk, grappig, enthousiast, zelfverzekerd….. Nou ja meestal dan.

Hoewel ik altijd mijn eigen weg gevolgd heb, zat er in het begin wel een behoorlijke handrem op. Ik was bang dat mensen me stom, dom, lelijk, enzovoort vonden. Ik merkte echter dat wanneer ik zoveel mogelijk mezelf was, mensen mij toch nog steeds of eigenlijk zelfs meer, waardeerden. Zo kwam langzaam die handrem los. Nu rijd ik bijna altijd zonder handrem en doe ik wat ik wil. Ik ben therapeut en begeleid mensen die eigenlijk net als ik (vroeger) op een of meerdere vlakken een handrem hebben. Ik heb net samen met Janne in eigen beheer twee eigen boeken uitgegeven en dat is cool. Ik ben zo trots op mezelf! In eigen beheer betekent dat je alles, maar dan ook alles, zelf doet. PR, website, aanmelden van boeken bij de verschillende instanties, voorraadbeheer, logistiek, administratie en nog veel meer. Dat DOE ik én dat KAN ik!

Maar dat is ook spannend, zo spannend! Mailtjes sturen, uitnodigingen, brieven, de website en overal komt taal om de hoek kijken. Wat ik schrijf en wat ik zeg moet ook wel overkomen. En het liefst wil ik geen taalfouten maken. Maar ik weet van mezelf dat dát niet mijn sterkste kant is. Dus ik laat steeds alles nalezen maar zelfs dan slipt er wel eens iets tussendoor. Zoals vorige week, na 500 mailtjes te hebben verstuurd naar collega therapeuten word ik via een mail op de volgende zin geattendeerd: “U ontvangt deze email omdat wij u aangemerkt bent als erkend hypnotherapeut”

Tja ik zie nu ook wel dat het woordje ‘wij’ hier een beetje erg overbodig staat. Maar de reactie die dan volgt:

ikke u nie begrijpe nie, wat is dan betekenis van wij u aangemerkt bent? Is wij nu Miriam Dix? maar dan zou toch moeten staan in de zin hebben? het is toch wij hebben u aangemerkt. Al weet ik niet wat aangemerkt is. Dus nouja, datte lijke mij wel leuke boekkies, maar wat te moeilijk voor mij Nouw, dag hoor!

En ook al is het misschien gewoon alleen bedoeld als grap, op dat moment ben ik weer 8 en sta ik achterin de klas en hoor ik mijn leraar Dikkie Dik zeggen…. en heel even wil ik weer onder de dekens wegkruipen, bang dat anderen het ook zullen zien en me uit zullen lachen.

Gelukkig heb ik in mijn leven veel geleerd en ben ik uiteindelijk precies geworden wie ik al was. Want hoe dan ook, ik vind mijzelf stoer! En dat ik een foutje maak in een mail maakt me alleen maar mens. Alle plussen zorgen ervoor dat dat ene minnetje weer wegvalt. Gelukkig maar dat ik zoveel plussen heb 😉.

Maar voor al die kinderen die dat nog niet zo voelen en ervaren, hoop ik dat ik met “Zie mij nou!”, ouders en andere opvoeders handvatten kan geven om hun kinderen te begeleiden en te helpen bij het vinden van hun eigen ik!

Delen is lief...Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *